De nieuwe voorstelling van de broers Walschaerts: zoals steeds een bad in de tragiek van het alledaagse. De hilarische tragiek wel te verstaan, want bij niemand ligt de grap en de traan zo dicht bij elkaar als bij Kommil Foo.
Alles loopt spaak: de liefde, het leven, en uiteindelijk de voorstelling zelf.
De broers combineren een enorme muzikaliteit (ze spelen geweldig gitaar, piano en viool en zingen bovendien de sterren van de hemel) met een erg lijfelijke manier van vertellen en acteren.