Een oude ruin vertelt zijn levensverhaal aan zijn stalgenoten.
Hij werd geboren met een wit-bonten vacht en hierom door zijn moeder met minachting verstoten.
Later maakte hij in zijn jeugdige onschuld een merrieveulen uit zijn stoeterij het hof en werd gekastreerd. Hij werd verkocht aan een frivole officier die hij trouw diende.
Zijn prachtig afgemeten pas bezorgde hem zijn naam "Kholstomier" wat "ellestok" ("ellenteller") betekent. Hij wint zelfs een wedren voor zijn meester, wat deze geld en eer bezorgt. Maar deze absurde vent beloont hem met een resem zweepslagen tijdens een helse achtervolging op zijn vluchtende maîtresse.
Dan begint voor Kholstomier voorgoed de aftakeling… het begin van een mooi en melancholisch verhaal, dat Tolstoï schreef in 1864, drie jaar nadat de Russische boer uit de slavernij bevrijd werd.
Via deze metafoor komt Tolstoï tevens in opstand tegen het principe van de eigendom waarbij paard, man of vrouw bezit kan zijn van iemand die over zijn lot kan beschikken om hem of haar af te stoten zodra hij voor hem van geen enkel nut meer is.
Een totaalspektakel met een grote bezetting, muzikanten en dansers.