'Equus' is het verhaal van een jongen, Alan Strang, die ogenschijnlijk zonder reden zes paarden de ogen uitstak. Als in een spannende detective, worden de motieven van deze gruwelijke misdaad achterhaald. Samen met de psychiater, Dysart, ontdekken we de weg naar de waanzin van de jongen. Is dit wel waanzin? Wie bepaalt dat dit waanzin is? Of is dit eerder een passie, een hartstocht, een drijfveer? Wat is passie? Wat is waanzin? Hoe ver kan je gaan om passie te volgen, wanneer wordt die passie een waanzinnige obsessie? Door wie wordt dat beoordeeld? Staan we niet allemaal klaar met ons oordeel? Zijn wij soms niet schuldig aan het verschrompelen van hartstochten en passies omdat we denken beter te overleven in een "normale" wereld? En wat is dan die normale wereld?